What is time?
مفهوم زمان ، مفهومی بديهی است . هر ساعت ، هر روز و هر سال به ترتيب شامل مقدار معينی دقيقه ، ساعت و روز است. ما به ندرت ، اما ، درباره ی سرشت و طبيعت بنيادی زمان فکر می کنيم. زمان بدون توقف می گذرد ، و ما گذر آن را با ساعت و تقويم مشاهده می کنيم. هنوز نمی توانيم آن را با ميکروسکوپ مطالعه کنيم و يا با آن ازمايشی انجام دهيم. با اين همه زمان می گذرد و ما نمی توانيم بگوييم با گذشت آن دقيقا چه چيزی رخ می دهد.
زمان تغيير بدون توقفی ، همچون حرکت دايره ای زمين به دور خورشيد ، را نشان می دهد. مفهوم گذر زمان با مفهوم فضا قرابت دارد. بنا بر نظريه ی نسبيت عام ، از حدود ۷/۱۳ ميليارد سال پيش ، پس از مهبانگ فضا يا کيهان پديد آمد. پيش از آن همه ی ماده در نقطه ای بسيار ريز فشرده شده بود. اين نقطه محتوی ماده ای بود که خورشيد ، زمين ، ماه و همه ی اجرام سماوی از آن به وجود آمدند تا به ما درباره ی گذر زمان بگويند. پيش از مهبانگ نه فضايی بود و نه زمانی.
کاری انکويست استاد کيهان شناسی می گويد : در نظريه ی نسبيت عام مفهوم زمان با مهبانگ شروع می شود شبيه خطوط عرض های جغرافيايی که همه از قطب شما شروع می شوند و شما نمی توانيد به نقطه ای شمای تر از قطب شمال برويد.
يکی از منحصرترين ويژگی های زمان اين واقعيت است که توسط حرکت اندازه گيری می شود و علاوه بر اين از طريق حرکت آشکار می شود. بنا بر نظريه ی نسبيت عام ، گسترش فضا می تواند باعث رمبش کيهان شود.يعنی همه ی ماده دوباره در نقطه ای جمع شود و به اين ترتيب به پايان مفهوم زمان آن گونه که ما می دانيم برسيم.
انکويست می گويد : آخرين رصدهای انجام شده نه تنها ايده ی رمبش کيهان را تاييد نمی کند ، بلکه فاصله های درون -کهکشانی با آهنگ سريع تری در حال افزايش است.
